سنگ کاغذ قیچی

شب خیرات است

چشم هایم را درون سینی گذاشته ام و

نشسته ام روبروی دری که دیگر باز نمی شود

نوشته شده در شنبه سی ام بهمن 1389ساعت 14:21 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

نذر کرده ام اگر دستم به تو برسد

چنگ بیندارم به موهای خرماییت و ولش نکنم،

                       تا شفا پیدا کنم  از این درد دلتنگی

نوشته شده در شنبه سی ام بهمن 1389ساعت 14:17 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

دختران طناز همسایه

                مرا بیابید

دختری را که ناخن هایش شکسته و

                  سینه هایش را نمی بندد

و از یاد برده چطور مردان را

      به نشستن تا ایستگاه نامعلوم بعد

                                 وسوسه کند

دخترکان ناز و غمزه واطوار

مرا به شهر آیینه ها و رنگ ها ببرید

چشم هایم را سیاه مست کنید

                        لب هایم را گس

می خواهم صدایم چنان به گفتن نه،

                                    نرم بلرزد

  که آوار شوند در خرابه گیسوانم

 و داغی انگشت هایم را

                       بر شانه هایشان

                              حمایل کنند تا همیشه

نوشته شده در جمعه بیست و نهم بهمن 1389ساعت 17:26 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

هنوز هم گاهی دو فنجان چای می ریزم

حواسم نیست که صاحب یکی از فنجان ها شکسته

دیگر حفظ شده شماره مرا، زنی

                 که خط تو را خریده

 ومن هر چه می کنم،

      شماره ات پاک نمی شود

                   از جلوی اسم همه

این روز ها تمام خیابان های تهران به نام تو شهید شده اند

و همه مر دهای شهر از دور شبیه تو راه می روند

گفته بودم یا نه،

دست های تو را کپی کرده ام

         روی حافظه موهایم

                   زیر چانه ام

               توی گودی شانه هایم

حالا هر شب قبل از خواب نسخه ای از تو را،

                            در رختخواب می خوانم 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم بهمن 1389ساعت 14:32 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

دلم تنگ شده و به تن واژه ها نمی رود

مگر به بازی سر انگشت های تو دراین شعر، جا شوم

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم بهمن 1389ساعت 23:48 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

دستم را که نگاه میکنم، همه را می بینم

همه صورت هایی را که روزی مرا 

                      خندانده اند،

                           آزرده اند،

                               به یاد آورده  یا

                                     از یاد برده اند،

کف دستم خط خطی شده از یادگار تمام آدم هایی که

                                         مرا امضا کرده اند

 

                      

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم بهمن 1389ساعت 20:58 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

انقدر از تو نوشته ام

  که حوصله تمام دفتر هایم سر رفته

مدادها هم لج کرده اند انگار،

               که به جای تو می نویسند  او

              می خواهند تو را سوم شخص کنند

دست به یکی کرده اند با همه

با خط هایی که راه به راه صدای تو را قطع می کنند

با دایره زمین،که هر چقدر هم تند می چرخد

باز نقطه های من وتو سر جای خودشان می مانند

و دست های من که بی راهه می روند در نوشتن دوستت..

تا می رسند به انتهای  " داشتم "

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم بهمن 1389ساعت 18:25 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

برای کودکانمان خواهیم گفت

قصه تبر هایی را که ساقه هایمان را شکستند

وتیشه هایی که شاخه هایمان را خورد کردند

برای کودکانمان خواهیم نوشت

که نطفه هایشان از هم آغوشی ریشه هایمان

                             در دل خاک بسته شد

روزی که باغ را به آتش کشیدند

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم بهمن 1389ساعت 23:14 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

امروز زودتر از درد بیدار شده ام

هیسِ! تکان نمی خورم که مبادا.....

نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم بهمن 1389ساعت 11:49 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

سیگارها کوتاه شده اند یا شب ها بلند

که بیست را هم کم می اورم

و از دست هیچکس کاری ساخته نیست

به جز میدان آزادی

همه جای دنیا آیا میدانی هست که

       رویاهایت را نخ نخ کنند و

تو حلقه حلقه حسرت هایت را دود کنی

توی صورت برجی که توپ هم در کنند

                      خوابش آشفته نمی شود  

نوشته شده در شنبه بیست و سوم بهمن 1389ساعت 21:25 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

قبل از رفتنت

اسم تمام فیلم های خوب

      وغذاهای خوشمزه را

                        برایم بنویس

  و نامم را

  که هر گاه نیستی، فراموشش می کنم

نوشته شده در شنبه بیست و سوم بهمن 1389ساعت 14:54 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

سیم را نبر

    صفحه را نبند

    من چشم هایم را از تومی خواهم

          و زمینی را که راست یا دروغ،

                               زیر پای من است

نوشته شده در سه شنبه نوزدهم بهمن 1389ساعت 20:22 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

خوابیده ای روی تخت و زل زده ای به

تنها لکه روی سقف انقدر،که حالا در

 صورت مادرت هم لکه را می بینی و روی

آنقدری  از آسمان که از شیشه ماشین

 پیدا است وقتی خوابیده ای روی صندلی

عقب و می روی پیش دکتری با لکه ای

روی صورتش.

شاید چشم هایت هم لک برداشته باشد،

بگرد کنار اسم تمام دکتر های ارتوپد

 و مغز واعصاب وکاریوپرکتیک وطب

فیزیکی وسوزنی و..، دنبال جای خالی

 برای متخصص چشم، برای قلب هم که بی

تردید آن هم لک برداشته وشاید فاسد

 شده باشد که این قدر بوی زخم می پیچد

 توی دماغت وهی عق می زنی از صبح تا

شب، روی ملافه هایی که حالا شبیه پوستت

شده اند وچسبیده اند به این تخت.

 باید وقتی می خریدمش- تخت را می گویم

- می گفتم آقا دواتاقه باشد لطفا،

آفتابی و روشن، خانه ام خواهد شد.

روان پزشکم می گوید افسرده شده ای و

احتمالا منظورش دیوانه است چون هر

 روزمی روم حمام ویک روز در میان

موهایم را لخت وفر می کنم وناخن هایم

 را قرمز،آبی، نارنجی رنگ می زنم و زل

می زنم به لکه روی سقف و شعر می گویم.

دوست هایم اما.. به یکی قول داده ام

خوب شوم تا بیاید تهران وبرویم شاه

عبدالعظیم فال بگیریم، با یکی قرار

رقصیدن دارم، به یکی گفته ام زودتر

خوب می شوم تا تمام بنجل های حراجی

ها را بخریم و با خودم انگار قسم

خورده ام که هر گز خوب نشوم.

حالا گوش هایم قبل از زنگ خوردن تلفن

صدایش را می شنوند و از روی تیک تاک

عقربه ها می فهمند ساعت چند است

وخودم هر چه فکر کنم یادم نمی آید

 چندمین روز از کدام ماه زمستان است.

گاهی تنها چیزی که درد را خفه می

کند، آواز آقا موشه شهر قصه است

وگاهی فقط دودوی نگران چشم های مادرت

گریه را بند می آورد وگاهی فقط باید

 لج کنی و تمام قرص ها را بریزی توی

 سطل آشغال ویک سیگار روشن کنی.

گاهی..و همیشه باید ممنون باشی که

چشم هایت هنوز لکه ها را می بینند

 وممنون که قرار است خوب بشوی بلاخره

وممنون که گوش های مفتی- مثل شما -

هستند که غرغر های مرا گوش کنند.

نوشته شده در دوشنبه هجدهم بهمن 1389ساعت 11:31 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

پوستم را اگر برنزه کنم

و آنقدرسیگار بکشم که صدایم خش بردارد،

گرگ من

در را به رویم باز می کنی؟

نوشته شده در دوشنبه هجدهم بهمن 1389ساعت 10:48 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

چشم هایت اگر...

می دوختمشان به پوست تنم              

   دکمه های براقی را که باز می مانند،

                                روی شکاف سینه ام

دست هایت اگر....

پشت گوش می انداختمشان،گیر می کردند بین

                           تار های سیاه مو هایم

آخ اگر قلبت...

سنجاق سینه ای داشتم از یاقوت سرخ

نوشته شده در یکشنبه هفدهم بهمن 1389ساعت 16:2 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

خدایی نه چنان فراز،

      که اندیشه حرمتش حرام باشد

نه چنان فرود،

     که به سنگریزه ای فرو ریزد

با من خدایی است به وسعت عاشقانه هایم

نوشته شده در شنبه شانزدهم بهمن 1389ساعت 15:38 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

با من از باز شدن چشم آفتاب درکوه

با من از آب شدن خورشید در کویر

با من از موجی بگو که به سینه صخره می کوبد و

شتک می زند به صورت ساحل

با من از دختران باران

             پسران   رگبار

                           زیر آسمان شب

با من از چیزی جز این دریچه آهنی،

                        جز این دیوار آجری، سخن بگو                      

نوشته شده در شنبه شانزدهم بهمن 1389ساعت 10:13 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

نوازشم می کنی

گیسوانم با انگشت های تو می رقصند

ودر دلم چرخ می زند

              پروانه ای

نوشته شده در جمعه پانزدهم بهمن 1389ساعت 11:21 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

مادرم می گفت،

زمستان تور سفیدی است بر سر زمین

مادرم چشمک می زد و می گفت،

با اولین تماس دست آفتاب،برف ها آب می شوند

گرم می شود،جوانه می کند،

                                      زمین

در من اما

        آفتابی شده ،بهار

                       گر گرفته ، تابستان

یک روز برفی که آب نمی شود

                  حالا  من عروسی هستم با تاجی از یخ

نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم بهمن 1389ساعت 21:35 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

دروغ می گویند،

زمین گرد نیست

اگر بود،در نهایت فاصله ها،

                     باز می رسیدیم به هم

دروغ می گویند،

زمین خط کجی است ،

  که از یک روز آفتابی شروع می شود،

 و به کوره داغ خورشید می رسد

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم بهمن 1389ساعت 11:45 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

لای در را باز می کنم

سکوت چند روزه ترک می خورد

باغچه یخ زده سرک می کشد به گرمای خانه ام

 می رویم تو،من و چمدان وبرف

من لخت، چمدان خالی وبرف آب می شود

                            آب می شوم از خجالت خانه

گلدان های تشنه،

چراغ های فراموش شده

و لباس هایی که دم آخر پرت شده اند هرسو

چشم های اتاق را روشن می کنم

دست های پرده را می گیرم،

      کنار می برمش از لب پنجره

برای گاز فندک می کشم

از حمام که در بیایم،کتری برایم سوت خواهد زند

حوله را بغل می کشم ،سرم را می گذارم روی پای کاناپه

و خودم را به یک فنجان چای داغ مهمان می کنم.

 

نوشته شده در سه شنبه دوازدهم بهمن 1389ساعت 16:45 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

در تعجبم،

چطور صدایی که اینطور مرا به آتش می کشد،

                        سیم ها را ذوب نمی کند؟

چطور فیوز خانه مان نمی پرد،

                     از  داغی سلام تو؟

مگر تلفن ها را از سنگ ساخته اند؟

نوشته شده در دوشنبه یازدهم بهمن 1389ساعت 12:47 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

امشب چراغ خانه تو خاموش می شود

یک زن درون سینه من بیهوش می شود

چشم ها دو حفره سیاه ودست ها مار زرد

فردا که ذهن ایینه ها  مغشوش می شود

نوشته شده در یکشنبه دهم بهمن 1389ساعت 21:21 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

نه مراسم ختم, نه هفتم,نه چهلم, هیچکدام از مردن هایت را نیامدم. تو نبودی ومن نمی دانستم باید چکار کنم,      به خصوص وقتی همه دماغ هایی را که سرخ می شوند, بالا می کشند وبه هم دستمال تعارف می کنند. وآدم ترس برش می داردکه اگر گریه ام نگیرد, چی؟ می دانم که تمام شاگرد هایت امده بودند, انگار که ریخته باشند توی حیاط مدرسه.من اما دلم نمی خواست بیایم سر کلاس, توی دفتر حتی توی قبرستان وببینم تو نیستی.در عوض عکست را از روی دیوار کندم وآوردم خانه.دور تا دورش را با قیچی بریدم. گذاشتمش جلوی ایینه.نشستم روبه رویت وجعبه سی وشش تایی سایه هایم را چیدم روی میز. ماتیکم را برداشتم و شروع کردم تعریف کردن چیزهایی که آدم فقط در گوش صمیمی ترین دوست دخترش می گوید.فکر کردم حالا دیگر خیلی فرق ندارد ولازم نیست خیلی هم مودب باشم.بعد جریان جداشدنم را برایت تعریف کردم.همان که وقتی زنده بودی نگفتم که مبادا ناراحت شوی ومبادا غصه بخوری ومبادا نصیحتم کنی ومبادا...

         همیشه می ترسیدم مبادا بمیری.روزی که مبادایم باد شد,خوابیده بودم خانه.استراحت مطلق برای دیسک کمر.اسم پانته آ که آمد روی صفحه گوشی, یک چیز لعنتی توی دلم هری ریخت پایین وفهمیدم.سلام که گفت , تند تند شروع کردم گفتن از اینکه تو چقدر ناراحت شده بودی که ما هیچکدام نرفته بودیم برای گردهم آیی فارغ التحصیلان. همش خدا خدا می کردم که او هم بگوید اره خیلی عصبانی شده بود,اما پانته آ نگفت.فقط گفت توی بیمارستانی ورفته ای توی کما.و من باور کردم .به خدا باور کردم و ته دلم قند آب شد که هستی و چقدر ترسیدم که به هوش نیایی وچقدر عصبانی از  خودم که چرا نیامدم همان هفته پیش که زنگ زدی و گفتی که بیا. به پانته آ گفتم همین امروزبریم. صدایش ترک خورد وگفت چطوری بگم. بعد دیگر هیچ حسی نبود.نه می ترسیدم , نه ناراحت بودم  و نه افسوس می خوردم. حتی کمرم هم دیگر درد نمی کرد. نشستم جلوی ایینه ونگاه کردم به چشم های خودم که مثل یک چاه خالی بود.

       یادم نیست کی بود که زنگ زدم به شماره ای که می دانستم دیگر برش نمی داری.پسرت بود , همان که هر وقت درباره اش حرف می زدی چشم هایت مغرور می شدند. گفت اینجاست, همین الان داریم می بریمش.امدم.آمدم تا احساسم را پس بگیرم. امده بودم تا تمام شود این خلا لعنتی و گریه ام بگیرد وعزادار شوم و تسلیت بگویم به عزیزانت.باز هم مدرسه ام دیر  شد  اقا معلم . نرسیدم به  سفیدی آمبولانسی که  بردت. نشستم روبروی سیاهی خانه ات.سرم راگذاشتم روی فرمان . سرریز شد چاه خشکیده چشم هایم. پر شدم از دلتنگی

        ببخشید من را آقا معلم.ببخشید که وقتی زنگ زدی وگفتی خداحافظ باور نکردم وبدرورد نگفتم.ترسیدم آقا معلم به خدا ترسیدم.گفتی بعضی ها را آدم خیلی دوست دارد وبعضی ها را خیلی بیشتر.ومن ابلهانه جواب دادم چرا اینطوری حرف می زنین دلم می گیرد.دلت گرفته بود اقا معلم ومن احمق نیامدم. ببخشید اقا معلم. غلط کردم. تو را به خدا ببخشید. باورم نمی شد که اینطوری شود.کاش تمام مدادهایم را می گذاشتی لای انگشت هایم و محکم فشار می دادی.کاش فلکم می کردی اقا معلم ولی نمی مردی. که من این طور منگ بنشینم جلوی ایینه و با ماتیک عکس تو را بکشم که دستت را گذاشته ای روی سر من ومی گویی عیبی ندارد. نقاشی ام را کشیده ام اقا معلم .نمره چند می دهی به من؟ 

 

 

نوشته شده در یکشنبه دهم بهمن 1389ساعت 15:7 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

در من نشسته وگریه می کند زنی

بو برده بی گمان که در فکر رفتنی

حبس کرده ام دلم را درون یک جعبه

رویش درشت نوشته ام که " شکستنی"

نوشته شده در یکشنبه دهم بهمن 1389ساعت 14:0 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

من کف کرده ام یا دریا که عق می زنیم هردو

 روی ساحلی که شکمش بالا آمده

و ویار کرده جسد زنی را لای ماسه ها دفن کند امشب

از رنگ و رخ زرد ماه معلوم است

قلاب ها هم امشب فریب ماهی ها را نمی خورند

دل خوش کرده اند به لنگه کفش پاره من

گفته بودم یا نه

کفش هایت بوی ماهی مرده می دهند

انگشت هایت،لزج مثل خزه های کف دریا

می پیچند دور ساق پاهایم ومی کشندم

 قعرگرداب هایی که الان دم فرو کرده اند در معده ام

تا آنقدر آب بالا بیاورم که

             بالا بیایم روی آب

فردا سیگار ناشتایت را که روشن کنی و

خرت خرت خودت را بخارانی

تا تلو تلو بخوری لب آب وبشاشی روی ماسه ها

طوفان تمام شده

و ساحل بارش را زمین گذاشته است. 

نوشته شده در جمعه هشتم بهمن 1389ساعت 10:20 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

همه عکس هارا ببر

دلتنگ که شوم،نقاشی ات می کنم.

چشم چشم

      در برابر چشم

دوابرو، گفته ای نازکشان نکنم

دهانت را می گزم،لب هایم را سرخ

    می کارم وسط صورتت،که هلال شده هر شب

                                          روی بالشم

انگشت هایت را..

     می لغزی در انحنای سخت کمرم

    یا نرم نرم، نرمه گوش هایم را بازی می کنی ،

                    باز می کنی گوشواره هایم را

که هر آفتاب  دنبال یک لنگه گوشواره

           لا به لای کاغذ هایم بیدار می شوم.

 

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه ششم بهمن 1389ساعت 22:17 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

اول با نگاه زیر تو آغار شد، یا کرشمه ریز من؟

اول مداد تولغزید زیر میز،یا بند کفشهای من بودکه شل شد؟ تا


تو بتوانی یا بگذارم که ببینی  خط سفیدی را که خوابیده بود


مورب روی پوست برنزه ام.

              یادم نیست، اول تو دست هایت را روی میز فراموش

 کردی یا من خامه بستنی را گوشه لب هایم.

           نمی دانم چند گالری مضحک عکس و نقاشی،چند پاکت

 سیگارحرام کردیم تا خیابانی که تودست دراز کنی ودکمه

 بالای مانتوی مرا ببندی ومن قند در دلم اب شود

 واخم کنم از این تعصب بیجا.

           یادم نیست چند بار من در ماشینت را محکم کو بیده ام

 به هم وتو چند بار کیفم را پرت کرده ای تخت سینه ام،

تا بعد چنان حریص بیا میزیم درهم که گویی نخستین بار.

            یادت هست تو به دروغ های من خشم می گرفتی

 ومن ازحیله های تو می گریستم.خشم های تو آب می شدند

 در دست های من واشکهای من روی سینه تو بخار می شد.

    از من نپرس،

        با من از تقدیر نگو،

              که برای قطره قطره چشیدنت،

                          لحظه لحظه نیایش تنت،

                                                 زیسته ام.

         با من نگو،

             از من نخواه،

              که برای ترک ترک برهوت نبودنت،

                                   سال سال کفاره ندیدنت،

                                                           می میرم.    

نوشته شده در سه شنبه پنجم بهمن 1389ساعت 15:44 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

اینجا صبح کوچه های تهران نو،

جا مانده ای از گودی چکمه های من در برف

                بکارت پارک زیر پاشنه من لگد می شود.

 

اینجا غروب کافه های دربند،

قلیانت باکره مانده،من سومین نخم را تف می زنم

                                       گلویت عقیم می ماند.

 

اینجا شب ،شمعدان،هلهله

من امضای اولم،تو آخرین مهمان نیامده

                                تمام شب آبستن می شوم.

 

اینجا نیمه شب،تهران

تومثل همیشه از من عقب تری

                  این بار سه ساعت ونیم.

نوشته شده در دوشنبه چهارم بهمن 1389ساعت 22:55 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

اگر هر کدام از شما خدایی

          -فرق نمی کند هر خدایی را-

                             از نز دیک می شناسد،

لطفا سلام مرا برسانید

    وبپرسید اگر برایشان امکان دارد،

        ممکن است پاهای من را زودتر خوب کنند؟

خیلی دلم می خواهد،وقتی مرا روی صندلی می نشانند،

                                    پاهایم را زیر میز تاب بدهم.

نوشته شده در یکشنبه سوم بهمن 1389ساعت 21:54 توسط خاله سوسکه ( بهار منصوری )| |

Design By : Mihantheme