اصلا فرض کن من هم قبول می کردم  و تو می آمدی. آن جفت چشم های عسلی را می آوردی و یک راست می نشستی روبروی پدرم . صورتت گر می گرفت.  دست هایت حتما عرق می کرد.مثل دست ها و صورت من که حتما آن لحظه ایستاده بودم پشت در .موهایم بلند بود آن وقت ها .می ریختمشان  تا پشت کمرم و کمرم هم هیچوقت درد نمی کرد. بعد حتما یکی مرا صدا می کرد. یکی که می دانست مهم نیست چقدر همه با این وصلت مخالف باشند. هیچ چیزی نمی تواند جلوی قلب های بیست ساله را بگیرد . هیچ چیز جز زمان.  تنها زمان است که می داند چطور می شود آرام آرام تو را پیش چشم های مراقب آیینه با یک نفر دیگر عوض کند.  که یک روز صبح بیدار شوی و ببینی یک نفربا نگاه کدر و لب های جمع شده درون آیینه به موهای خاکستریت زل زده . اگر آمده بودی حتما حالا آیینه مرا هم کنار تو می دید بالبخندی که حتما تا الان برای لب هایم گشاد شده بود  و پوستی که به تنم زار می زد. حتماهر روز  نگاه تو رامی دید که از تلفن من بازجویی می کند و دست های  مرا که پیرهن های  عطر آلوده ات را مواخذه می کنند.  اگر آمده بودی  امشب  هردویمان دراز کشیده بودیم کنار هم . تو داشتی روزنامه امروز و حرفهای دیروزت را با او مرور می کردی ومن ، این نامه را برای کس دیگری می نوشتم. من آن روز ساکت ماندم و  حالا  حتی  نام همدیگر راهم  به خاطر نمی آوریم اماخوب  می دانم که  تا ابد چشم های عسلی تو نگران موهای بلند من خواهند بود.تو نیامدی و ما هنوز برای هم پیر نشده ایم. می بینی چه خوب شد نیامدی.